Twaalf kunstjes | Deel 5

In een reeks blogs voor JustLiveBlog.nl vertelt blogger Reggie over zijn dagelijkse leven en struggles met Alvleesklierkanker. De eerst vier delen gemist? Je leest ze hier

Ik wandel op mijn volautomatische piloot het ziekenhuis uit, want denken en laat staan nadenken over het aanstaande gesprek zit er echt niet in.
Ik wandel richting het Leiden station. Normaal vind ik het echt geen probleem om op station Leiden rond te hangen….😍 kom er gewoon ogen te kort…. haha…. maar die ogen en oren werken niet meer.

Ik kom aan bij die hinderlijke poortjes. Mijn treinkaartje zit weet ik veel waar, het boeit me ook weinig. Geen zin om te zoeken en loop gewoon achter een dame aan door de poortjes.
Meneer, wilt u uw treinkaart tonen, want u mag niet zonder kaartje op het station zijn. 2 man en vrouw sterk komen heel intimiderend voor me staan, ik dacht alleen, ik ga niets zoeken en ga in de eerst volgende trein.
Ik zeg tegen meneer die me aansprak, ik kom net uit het ziekenhuis… blabla…. aan mijn gezichtsuitdrukking en weinig woorden merkte de heren en dame dat ik hun gelijk geef voor het doen van hun werk, maar vandaag ik niet in staat ben om ook maar iets te doen, waar ik op dat moment gewoon geen zin in heb….wetende dat het wel eens een van mijn laatste dagen zou kunnen zijn. Dus ik heb schijt aan alles en iedereen en loop gewoon door. Meneer roept dat ik moet blijven staan, want ik mag het perron niet op zonder kaartje… waarop ik terug roep, moet jij eens opletten of ik dat mag. Ik weet dat ik ergens een kaartje heb, dus ik spang me niet! Ik heb hele ander dingen om me druk om te maken….. ik loop de trap op en kijk naar achter en zie dat de dame het voor me aan het regelen is, ik steek nog mijn duim naar haar op! “ jij snapt hoe het soms werkt! “

Op het perron kijk ik op mijn telefoon en zie dat ik een paar appjes heb en op geen van alle heb ik zin om te reageren en stop mijn telefoon weer weg, als ik thuis ben dan ga ik reageren. Ik wandel als een lijk over het perron, mensen waar ik langs loop zien aan me dat ik echt levenloos uit mijn ogen kijk. Ik kijk ook, maar denk niet. Wat me wel opviel is dat ik wel reageerde op lekkere parfums. Die vooral dames op hadden.

De stoptrein rolt binnen, ik kijk weer een paar, vooral mannen aan die me denken aan de kant te duwen om als eerste de trein in te kunnen en zeg alleen niet duwen meneer! Meneer kijkt me aan alsof ik Spaans praat, terwijl hij moet voelen dat ik er ook sta…ik heb weinig eetlust, maar zo dun ben ik NOG niet hoor… 💭
Normaal vind ik met de trein gaan echt gezellig, lekker kijken/kletsen met mensen. Ik kijk, jij kijkt, wij kijken… haha… maar dat was allemaal veranderd.
Ik wilde niet sociaal doen en wilde al helemaal niet dat mensen me aanspraken of te dicht op me kwamen staan… Aangekomen op Moerwijk station stap ik uit de trein en kijk zo op het huis waar ik jaren met mijn zusje voor onze zieke moeder heb mogen/moeten zorgen. Dan ineens merk ik dat ik wel kan denken 💭 en denk, wat ik heb moeten leren ga ik gebruiken! MAAR, die Lijdensweg die mijn moeder heeft afgelegd ga ik niet doen, wil ik niemand aandoen en loop snel weg van het station binnendoor naar mijn huis. Gedachten weer uitgeschakeld….

OVER DE BLOGGER
Reggie Martina

Opgeven is nooit een optie!
Vader,broer,oom en oprichter van Stichting Exercise 4 charity (het doel van deze stichting is het bevorderen van sociale insluiting van bijna-probleemjongeren en geïsoleerde ouderen) en RUD (RuleUrDestiny).
Een echte motivator die veel mensen motiveert en inspireert.
Reggie heeft Exercise 4 Charity opgericht in 2013 en RUD in 2016.
In zijn blogs kun je lezen over zijn struggle tijdens en na alvleesklierkanker,zijn stichting en het dagelijkse leven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

We zullen je email adres niet publiceren. Verplichte velden hebben een *

CommentLuv badge

Meer infonaar instagram