LifestyleOutdoor

Van lintje naar echte medaille

Ongeveer 17 jaar geleden stond ik er klaar voor: goede wandelschoenen aan, oude zakdoek met een halve sinaasappel en twee pepermuntjes. Natuurlijk ook een fles water en een t-shirt omdat het warm weer was. De blaren mochten de pret niet drukken, want het zingen tijdens het lopen en met klasgenootjes grapjes uithalen was het leukste van deze vier dagen in het jaar. Vier avonden in die week heb ik 5 kilometer gelopen en de laatste avond zelfs zo’n 7 kilometer. Toen we aankwamen bij het eindpunt op de laatste avond, ging ik er vanuit dat ik een echte medaille zou krijgen. Zo’n gouden die je om je nek kan hangen, maar wat kreeg ik… een lintje… 

De avondvierdaagse, iets waar ik na die ene keer niet meer vol enthousiasme aan mee heb gedaan. Ik heb wel eens een avond meegelopen, mijn leven buiten school was ook veel te druk voor die onzin, en ik hoefde echt geen pinnetjes voor op m’n lintje. Ik wilde een medaille, maar die kreeg je blijkbaar niet bij de avondvierdaagse toen ik klein was.

avondvierdaagse

Missen maar niet gemist worden

Toen ik jong was had ik vaak last van pijntjes; ik kon niet meedoen met gym en ook de avondvierdaagse volledig meelopen (in de hogere klassen de 10 km) was niet mogelijk voor mij. Ik vond het wel jammer, ondanks het lintje, want je mist toch de gezelligheid met je klasgenootjes en wordt gezien als een aansteller.

Op de middelbare school viel ik ook erg buiten de klas, omdat gymlessen geen optie waren voor mij. Ik mocht niet meer naar school fietsen, werd daarom gebracht en mocht van mijn mentrix op survivalkamp niet eens deelnemen aan de activiteiten of uberhaupt staan om foto’s te maken. Ik werd in een glazen hokje gestopt en er werd tegen mij gezegd dat ik het niet mocht, niet kon en daarom een aansteller was. Vanwege mijn reuma kon ik zelfs niet mee op kunstreis in de elfde klas (5e van het middelbaar) omdat de busreis te zwaar voor mij zou zijn. Ik heb zo veel gemist.

Afkicken door de liefde

Toen ik in het tweede jaar zat van mijn HBO-opleiding, zat ik aan de tramadol. Geen dag ging voor mij voorbij zonder tramadol in mijn lijf. Op het moment dat ik het een dag vergeten was, begon ik te trillen, kreeg ik het koud en kon ik niet meer nadenken; ik was verslaafd, maar toen kwam mijn vriend in de picture. Een actieve jonge man met een beenprothese. Hij nam mij mee op avontuur, liet mij zien dat ik nog wel kon wandelen en hielp mij, door mij zo gelukkig te maken, dagen door te kunnen brengen zonder tramadol. In het begin moest ik afbouwen, maar al snel durfde ik niet eens meer een pil in te nemen. De pijnstillers waren verleden tijd en ik kwam erachter dat ik wel degelijk, met wat oefening, langere afstanden kon lopen. Deze stappen zijn terug te lezen in mijn blogs over ons wandelavontuur.

Toch een medaille

Door mijn vriend ben ik terechtgekomen op een fantastische vrije school. Eentje met hele leuke kinderen, leuke leerkrachten en een scala aan buitenschoolse activiteiten. En ook op deze school wordt één keer in het jaar de avondvierdaagse gelopen. Met mijn trauma van het lintje van vroeger en mijn kracht om toch nog wat kilometers te kunnen lopen, haalde ik mijn vriend over om als leerkracht voor de gezelligheid ook mee te lopen. Het lukte echter niet om 4 avonden mee te lopen in verband met drukte om ons werk heen, maar de twee avonden waren immens gezellig. Veel leerkrachten maakte ons voor gek uit, maar wij genoten van de gezelligheid met de kinderen en de ouders op deze heerlijke dagen.

En daar, na 16 jaar droefheid over het lintje dat ik toen ik 7 was kreeg, mocht ik een echte medaille in ontvangst nemen!

avondvierdaagse

Meesters en juffen opgelet

Een leerkracht geeft veel aan zijn/haar klas en investeert in de kinderen, wat ik echter gek vindt is dat zulke avonden niet bij je ‘taak’ als leerkracht zitten. Door mee te lopen en te laten zien dat je ook een lolletje kunt trappen naast dat je een meester/juf bent, bouw je een nog hechtere band op met de kinderen uit de klas. Ook dit jaar liepen ik en mijn vriend weer twee avonden mee om een lolletje te kunnen trappen met die geweldige kinderen.

Wees een echte juf of meester en loop mee met de avondvierdaagse, al is het maar één avond.

Lauralynn Tieleman
De wereld zien door een roze bril wordt ons de laatste tijd steeds lastiger gemaakt. Onze wereld is mooi en LauraLynn neemt ons mee om deze mooie dingen te kunnen vinden. Ze is creatief, zelfonzeker en een echte juf in de dop. In haar blogs neemt ze je mee in de wonderlijke wereld van de Tiny Houses, de DIY's en het leven met HMS. Duik mee in haar wereld en vind jouw weg naar de zon.

Laat een reactie achter