ik voel me klote, die 4 woorden, is precies hoe het is. Ik zit zo niet in mijn vel. Ik heb fases in mijn leven, vooral wanneer er geen duidelijkheid qua termijnen is, ik leef in onzekerheid en in angsten. Ik ben moe, van het vechten, van het ziek zijn, van alle andere issues die in ons leven hebben gespeeld het afgelopen jaar.. het kost me zoveel energie allemaal.

tranen

Ik schiet continu vol tranen op de momenten dat ik alleen ben, ben de afgelopen 4 nachten alleen al huilend in slaap gevallen. Het word me allemaal te veel. En op sommige momenten weet ik gewoon niet meer waar ik de energie vandaan moet halen om door te kunnen gaan. Gelukkig heb ik geweldige mensen om me heen die me op die momenten er doorheen slepen, via whatsapp, FaceTime, door thee te komen drinken, komen chillen, me even er mee uit nemen etc etc. Zonder deze mensen had ik het zo lang niet vol kunnen houden. Maar toch, ik voel me nu even klote.

Operatie

Er staat zoveel voor de deur te wachten. Ik ben zo bang dat het fout gaat, dat ik er straks niet meer ben.. terwijl ik ook weet dat die kans klein is. Ik kijk op tegen de pijn die ik weer ga ervaren. Het diepe dal die ik weer in moet.. het herstellen van de operatie dat weer een jaar gaat duren. Ik wil niet meer. Ik wil niet meer zo leven. Ik wil niet meer. Maar ik moet. Er is geen mogelijkheid om op te geven.

En op zulke momenten zie ik mijn moeder weer naast me op de IC zitten terwijl ze mijn hand vasthoudt en zegt: Steef, dit is het moment waarop jij moet kiezen, ga je vechten voor je leven, of ga je opgeven? Want dit..  dit is het moment waarop je die keuze moet maken…

Dit nummer weergeeft zo mooi hoe de struggle tussen het leven eerst was, en hoe het nu is..