Behind the scenesHealth

Oxycodon bij Nieuwsuur

Oxycodon, ik heb er eerder een blog aan gewijd. Aan de vooravond van mijn afbouwschema. Oxycodon, het medicijn dat heftigere is dan heroïne. De medicatie waar ik drie jaar lang een euforische tijd mee heb beleefd. Mijn vriend in slechte tijden, die de pijn wegnam maar bijna de controle over heel mijn leven nam. Bijna… want ik ben er vanaf! Met goede begeleiding en enorme wilskracht.

Een chapeau van mijn artsen, 80 procent wordt opgenomen in een afkickkliniek en daarom heb ik wel een schouderklopje verdiend, want deze dame heeft het maar mooi gedaan op eigen kracht en dat werd door de media opgepikt. Ik heb een interview mogen doen voor het programma Nieuwsuur. Jullie kijken toch ook wel?

Pijn

Het pilletje dat zo makkelijk wordt uitgeschreven in deze tijd. In deze tijd inderdaad, want hoe vaak horen we onszelf het advies aan patiënten niet zeggen; “Je hoeft tegenwoordig geen pijn te hebben.” En als er dan door de medici gehoor aan wordt gegeven valt vervolgens heel Nederland erover dat men deze medicatie niet zomaar mag uitschrijven. Gewoon goede controle houden is mijn mening. Controle door de artsen, geen herhaalrecepten, maar op zijn tijd de patiënt naar het spreekuur laten komen om te kijken hoe het gesteld staat met het pijncijfer.

Wilskracht

Ik geef toe: het afkicken ervan ging niet zonder slag of stoot. Slapeloze nachten, overmatig zweten, kribbig en terecht dat mijn omgeving mij wat met rust liet. Ik was niet te genieten. Wekelijks kon ik bij mijn huisarts mijn dosis voor die week ophalen. Een heel afbouwschema was er gemaakt en elke vrijdag mocht ik mijzelf melden. Mijn trots weerhield mij ervan om niet teveel medicatie te nemen dan afgesproken omdat ik anders voor vrijdag zonder zou vallen. Het kwam niet in mijn gedachte voor dat ik eerder zou moeten bellen! Daar was (en ben ik) te trots voor. Mijn huisarts was mijn beste vriend. Ik mocht mijn verhaal doen, hij liet mij uitrazen, gaf mij het schouderklopje en daardoor besefte ik dat ik dit zelf kon, maar met zijn hulp heb ik het gered.

Trots maar wel saai

Supertrots ben ik natuurlijk op deze prestatie. Ik heb het maar mooi voor elkaar gekregen. Het leven is wel minder euforisch, beetje als saai voelt het. Ik mis de overweldigde ideeën, de extra prikkeling op mijn zintuigen maar ik sta weer scherp in het leven. Een beetje te scherp volgens mijn omgeving… Mijn scherpheid qua woordgrappen en problematiek is weer volledig terug.

Oxycodon en Nieuwsuur

Ik werd verleden jaar al benaderd door een journalist of ik mijn verhaal wilde doen over het gebruik van Oxycodon voor de krant. Nu kreeg het verzoek om mijn verhaal op televisie te doen. Voor het programma Nieuwsuur heb ik dit gedaan. Voor al die andere Oxycodon-gebruikers, dat ik kan aantonen dat men wel kan afbouwen of een gecontroleerd gebruik maken van Oxycodon. Maar ook de kant belichten van de artsen. Deze schrijven dit niet zomaar voor. Mensen willen geen pijn hebben en deze artsen zijn er ook weer voor jou als je het wilt afbouwen als je beseft dat de pijn minder is maar de geestelijke verslaving er van ervoor in de plaats is gekomen. Mijn verhaal om een ander te helpen, kijken jullie mee?

Nieuwsuur, dinsdag 2 april om 22:00 uur op NPO2.

Ankie Stuijts
Een regelaar, perfectionist, controlfreak maar ook zo lief! Betrokken en breed georiënteerd, serieus met een knipoog, een flirt maar een klein hartje, een polderdiva inclusief Brabants accent maar dan wel met een fysieke "Crohn" , een louboutin fetisj, woont samen met haar viervoeter van 55 kilo, die haar overigens beschouwd als onderdaan in plaats van bazin. Staat haar "mannetje" als bijna enige vrouw in de wereld van de wegenbouw. Kortom wat harde humor met een praatje nagellak op zijn tijd! Moto: Sucking up the beauty of life while beating Crohns disease!

3 reacties

  1. Ik lig er klaar voor Ank! Heel benieuwd. Ik was een poosje terug bij EenVandaag over “Stopdepillenchaos” nu jij bij Nieuwsuur. Toppertje 💋💋

  2. Ik lees eigenlijk bijna alles op JLB maar reageer nooit. Dit artikel vraagt van mij om het toch te doen. Het is natuurlijk super knap dat je afgekickt bent van de oxy en je deze zware tijd hebt doorstaan zonder terugval. Ik zelf heb oxycodon vanuit een hele hoge dosering een keer afgebouwd (van 150 mg oxycodon en 6x daags 10 mg oxynorm) en weet hoe zwaar dit kan zijn. Maar en daar word helaas ontzettend aan voorbij gegaan in de hype over de oxycodon er zijn chronisch zieke mensen zoals ik zelf ook die geen leven hebben zonder deze pijnstillers. Doordat de oxy zo ontzettend slecht in het nieuws gebracht word zijn er patiënten die het niet meer krijgen van hun artsen terwijl ze zonder niks kunnen, niet omdat ze er geestelijk afhankelijk van zijn maar omdat de opiaten ervoor zorgen dat het leven leefbaar blijft. Vind je niet ook dat door het slecht maken van een middel zoals oxycodon daar aan voorbij gegaan word? Dat het niet alleen verslavend is maar ook een goed werkende pijnstiller die de levenskwaliteit bij ernstig zieke patiënten ontzettend kan verbeteren? Ik zelf ben bedlegerig en kan maar 1 uurtje per dag in de elektrische rolstoel liggen, ik krijg sondevoeding, twee stomas en ben ernstig ziek. Voor mij maken de opiaten niet dat ik in een roesje leef, de opiaten maken het mogelijk een keer aan de frisse lucht te komen, eens uit dat verrotte bed te zijn, de nachten door te komen en de ontzettend sterke pijn zover te onderdrukken dat ik kan overleven zonder geen zin meer te zien in het leven door de pijn. Deze kant word helaas in deze hele hype over de oh zo slechte pijnstillers volledig vergeten, aan voorbij gegaan. Sterker nog op het moment dat de dosering goed is aangepast zal er geestelijk nauwelijks een verslaving ontstaan (lichamelijk wel) omdat het middel in het lichaam gebruikt word waarvoor het gegeven word namelijk tegen de pijn. Natuurlijk moeten we als gebruikers en ook de artsen ervoor waken als we merken dat we het fijn vinden om in het roesje te komen, maar dan is het eigenlijk al te laat, dan heb je namelijk een middel of dosering te pakken die niet volledig aan het pijncentrum aansluit en daardoor je geestelijke welzijn kan beïnvloeden. Ik wil deze kant toch graag belicht hebben. Alle respect ervoor hoor dat jij het zonder kan maar laat ons in dit verhaal dat al meer dan een jaar gaat niet vergeten dat er ook patiënten zijn die geen leven hebben zonder (lichamelijk niet geestelijk!)

Laat een reactie achter